Samen bereiken we meer 

De andere kant van het verhaal 

Ingrid Wackenier

Ingrid (1977), opgegroeid in Antwerpen, slachtoffer van kindermishandeling en -misbruik heeft met haar boek De andere kant van het verhaal haar jeugdtrauma afgeschreven.

Ingrid woont nu in Lier, heeft twee volwassen kinderen, een kleuter van vier en is sedert verleden jaar gelukkig getrouwd met Kevin.

Dit boek gaat over een meisje dat opgroeide in een vreselijke situatie en er toch in slaagde om uit te groeien tot een prachtige bloem.

Ze groeide op in een kwetsbaar en kansarm gezin. Alcohol ging er vlotjes binnen, koken was niet meteen een prioriteit. De kinderen werden vaak opgenomen met ondervoeding…
Haar ouders gingen al gauw uit elkaar en vader nam de twee oudste kinderen mee, waarna moeder nog twee kinderen baarde, die al gauw werden afgestaan ter adoptie. Ze groeide op met haar broer en een duivelse heks van een stiefmoeder. Ze kregen dagelijkse tirannie over hun heen, mishandeling en misbruik nooit ver weg. Geen genegenheid, geen liefde, enkel angst…

Mijn vader was militair en altijd aan het werk in Duitsland. Toen hij tramchauffeur werd in Antwerpen en een vrouw vond om voor zijn peuters te zorgen, nam hij ons weer in huis. Hij keek nooit naar ons om. Hij ging liever op café of naar de schaakclub. Dat was de tragedie: hij liet mijn stiefmoeder begaan.” De Heks in Ingrids verhaal.

Ook op school was niets vanzelfsprekend, ze was toch vooral dat kind met een rugzak. Een rugzak waarvan ‘bijna’ iedereen zou laten voelen dat ze hem oph ad. Ze stonden thuis op, en gingen van bed direct naar school; tenzij ze mishandeld werden… Geen tanden poetsen, niet wassen. Na school zaten ze direct aan tafel en dan gingen ze slapen. Het meisje zweeg drie jaar lang nadat een directeur haar verhaal vertelde aan die heks van een stiefmoeder. Ze had ook een pleegmama, waar ze één weekend om de twee naar toe ging van vrijdagavond tot zondagavond. Ze kwam er tot rust, op adem, en leerde er de mooie dingen in het leven zien, te geloven in zichzelf. Ze noemde dit haar batterij… Het is dankzij de familie van haar pleegmama dat ze de kans kreeg om de wereld vanuit een ander standpunt te bekijken.

“We stonden ’s morgens op, kregen meestal slaag, en gingen rechtstreeks naar school. Daar werd ik vaak gepest, ik voelde mij klein en gedroeg mij ernaar. Kinderen gooiden het klokhuis van hun appel naar mij toe op de grond, en ik at het op… Wassen en tandenpoetsen was er thuis niet bij. Na school kregen we wat te eten en dan moesten we rechtstreeks ons bed in. Op mijn kamer stond alleen een bed, een kast en een nachtkastje. Geen verwarming. Om mij bezig te houden, probeerde ik stiekem huiswerk naar boven te smokkelen en onder mijn lakens te maken. Ik stal blikken rijst uit de voorraadkast en sloeg die met nagel en steen open. Ik kerfde in een bol zeep, de geur gaf mij een beter gevoel. Ik schreef hulpbriefjes en gooide die door mijn raam. Ik dronk de urine op uit mijn potje, want iets anders kregen we niet meer… Wat ik vooral deed, was in bed, in foetushouding, huilen. En ik bad, smeekbedes, dat De Heks mij die nacht niet wakker zou slaan.”

Op vijftien ging ze samen wonen met een vriendje; niemand maalde erom. Op zestien besloten ze samen zwanger te worden en ze hadden direct prijs. Een tienermoeder werd geboren en ze kregen 2 kinderen. De vader van haar kinderen trok met de foute vrienden op en zat aan de drugs. Eens ze hem achter zich liet, volgde ze een opleiding en ging werken bij Kind en Gezin als ervaringsdeskundige.
Ze leerde al gauw dat niet enkel de kansarmen de armoede in stand hielden en onze maatschappij hier eveneens in bijdraagt.
a

In de pers: 

Antwerpse schrijft verschrikkelijk verleden van zich af: “Zonder mijn pleegmoeder had ik het niet gered”

ISBN 9789082625509 – hardcover – 200 pagina’s – Uitgegeven door WiGraphics (Joylutions) –
Verschenen november 2017 – Prijs: 20,00 € 

De andere kant van het verhaal koop je bij je lokale boekhandel of online via

de auteur
Bol.com
Standaard Boekhandel

Advertenties