Lebowski


De meisjes

Emma Cline

Emma Cline (Megan Cline)

Algemene info: 

Auteur: Emma Cline
Titel: De meisjes
Oorspronkelijke titel: The girls
Vertaald door: Tjadine Stheeman
ISBN: 9789048826148
Uitgeverij: Lebowski Publishers
Genre: literaire roman
Uitgave: paperback
Pagina’s: 304
a

Over de auteur(s): 

Emma Cline (1989) behaalde een Master aan de Universiteit van Columbia en schrijft voor The New Yorker. Ze ontving in 2014 de Plimpton Prize for Fiction van The Paris Review, dat verhalen en essays van haar hand publiceerde. 
a

Over het boek: 

Californië, 1969. De veertienjarige Evie is sinds de scheiding van haar ouders neerslachtig en rusteloos. Aan het begin van de zomer maakt ze kennis met een groepje jonge vrouwen, die alles belichamen wat ze zelf zou willen zijn: zorgeloos, onafhankelijk en, vóór alles, vrij. Ze raakt bevriend met de negentienjarige Suzanne, die zich zusterlijk over haar ontfermt. Eindelijk ziet iemand haar staan. Evie sluit zich aan bij de commune waar Suzanne woont, en net als de andere meisjes raakt ze al snel in de ban van diens charismatische maar meedogenloze leider. Langzaam maar onherroepelijk stevent de zomer af op een gewelddadige climax.

De meisjes is een trefzeker debuut, een klassieke coming of age-roman over een meisje dat hunkert naar liefde en erkenning, en een overtuigend verhaal over de werking van macht.

Ik hoorde gelach en keek op, ik zag de meisjes en bleef kijken.
Het eerste wat me opviel was hun lange, ongekamde haar. Daarna hun sieraden die fonkelden in de zon. De drie meisjes waren te ver weg om hun gezichten duidelijk te kunnen zien, maar dat maakte niet uit: ik wist zo ook wel dat ze anders waren dan de rest van de mensen in het park. Gezinnen die ongedurig in de rij stonden te wachten op worstjes en hamburgers van de grill. Vrouwen in geruite blouses die tegen hun vriendjes aan hingen, kinderen die eucalyptusknoppen gooiden naar de verwilderd ogende, rondrennende kippen. Deze langharige meisjes leken boven het hele gebeuren te zweven, tragisch losgezongen. Als prinsessen in ballingschap
Ik gaapte de meisjes openlijk, schaamteloos aan: volgens mij was de kans klein dat ze mijn kant op zouden kijken en me in de gaten zouden krijgen. Mijn hamburger lag vergeten op mijn schoot, de wind voerde een vislucht aan vanaf de rivier. Het was de leeftijd waarop ik andere meisjes direct beoordeelde en classificeerde; ik hield continu de score bij van mijn eigen minpunten, en in een oogopslag zag ik dat het meisje met het donkere haar de mooiste was. Dat had ik al verwacht, nog voordat ik hun gezichten goed had kunnen bekijken. Er hing iets buitenaards om haar heen; een groezelig wijd jurkje bedekte amper haar kont. Ze werd gefl ankeerd door een magere roodharige en een wat ouder ogend meisje, al even onverschillig slordig gekleed. Alsof ze uit een meer waren opgedregd. Hun prullerige ringen als een extra rij vingerkootjes. Ze verkeerden op een onduidelijke drempel, mooi en lelijk tegelijk, en hun aanwezigheid trok een rimpeling van waakzaamheid door het park. Moeders die om zich heen keken waar hun kinderen waren, bevangen door een gevoel dat ze niet goed konden duiden. Vrouwen die de hand van hun vriend pakten. De zon die zoals altijd door de bomen piekte – de slaperige wilgen, de warme wind die over de picknickdekens blies – maar het vertrouwde van de dag werd verstoord door de meisjes die de vaste orde ontregelden. Soepel en achteloos, als haaien die plotseling opduiken uit het water.

a
Mijn mening: 

Vol goede moed en plezier begon ik aan De meisjes. Een nieuwe hype, maar verdiend of niet? Het thema sprak me wel onmiddellijk aan… Jaren 60-70, hippies, flower-power, maar voornamelijk het sekte-gedeelte waar er naar Charles Manon verwezen werd. Dus mijn hoop was groot om een gelijkaardig boek als Helter Skelter te kunnen lezen…
Een perfect gekozen cover die geweldig goed bij het thema past van het boek. Achterflaptekst wekt ook de interesse op. Nu alleen de inhoud nog, wat eigenlijk een beetje tegenviel.

Emma Cline kan voortreffelijk schrijven, maar het verhaal van De meisjes kreeg geen vaart. Het kabbelde een beetje voort. De start van het boek vond ik niet heel duidelijk waarna ik mijn idee moest aanpassen naar het midden toe omdat er toch wat meer gebeurde in het verhaal. Waar het einde dan een sprankelend plot moest worden, bleef ik weer op mijn honger zitten.
Misschien was mijn verwachting veel te hoog voor ik begon te lezen maar De meisjes is voor mij zeker geen hype.

Je vraagt je misschien af waarom ik dit boek dan een 3,5 sterren geef… Het verhaal kon me dan misschien niet echt boeien maar de schrijfstijl van de auteur is niet niks. Misschien toch een aanrader voor de die hard-literatuurlezer maar ik had iets meer spanning in het ganse verhaal verwacht.
a


Rating: 3,5/5
a

Boeklovers

Advertenties

6 gedachtes over “

    • Begrijp ik ten volle. Het lezen van een boek begint reeds met een wel of niet-verwachting van het verhaal en als je de verkeerde insteek hebt, gaat het verhaal ook de mist in. Daarom dat de meningen over dit boek ook zo verschillend zullen zijn en dat ik er zeker geen afbreuk aan wil doen 🙂

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s