atlas-contact

Dagboek van een man die zijn vrouw verloor bij een aanslag

Mijn haat krijgen jullie niet

Antoine Leiris

Antoine Leiris

Antoine Leiris (34) woont in Parijs en is cultuurjournalist voor onder andere nieuwszender France Info en France Bleue.

In Mijn haat krijgen jullie niet beschrijft Antoine Leiris hoe hij zijn dagen doorkomt na de fatale nacht, tot het moment dat hij met zijn zoon het graf bezoekt. Met weinig woorden laat hij zien dat het leven hoe dan ook doorgaat en door moet gaan zonder de open blik naar de wereld te verliezen. ‘Ik moet naar Melvil toe, die wakker wordt uit zijn middagslaapje. Hij is net zeventien maanden, straks gaat hij zoals elke dag zijn tussendoortje eten, daarna gaan we zoals elke dag spelen, en zijn leven lang zal dat jongetje jullie beledigen door gelukkig en vrij te zijn. Want nee, zijn haat krijgen jullie ook niet.’

‘Nee, ik zal jullie mijn haat niet cadeau doen. We zijn met z’n tweeën, mijn zoon en ik, maar we zijn sterker dan alle legers in de wereld. Ik ga geen tijd meer aan jullie verspillen.’

Parijs, 13 november 2015. Antoine Leiris is thuis met zijn zoontje van anderhalf. Zijn vrouw Hélène is met een vriend naar een concert in het Bataclantheater. Opeens verschijnen er berichten op zijn telefoon over aanslagen. Hij gaat op zoek naar zijn vrouw, 24 uur later hoort hij dat zij die nacht om het leven is gekomen. Enkele dagen later plaatst Antoine Leiris een brief aan de terroristen op Facebook: hij weigert hun daden te beantwoorden met haat. De brief wordt wereldnieuws.

Mijn haat krijgen jullie niet

‘Vrijdagavond hebben jullie het leven weggenomen van een uitzonderlijk wezen, de liefde van mijn leven, de moeder van mijn zoon, maar mijn haat krijgen jullie niet. Ik weet niet wie jullie zijn en ik wil het ook niet weten, jullie zijn dode zielen. Als die God voor wie jullie blindelings doden ons naar zijn evenbeeld heeft gemaakt, zal elke kogel in het lichaam van mijn vrouw een verwonding in zijn hart zijn geweest.

Dus nee, ik zal jullie niet het plezier doen jullie te haten. Al waren jullie daar wel op uit, maar haat beantwoorden met woede zou zwichten zijn voor dezelfde onwetendheid die jullie heeft gemaakt tot wie jullie zijn. Jullie willen dat ik bang ben, dat ik mijn stadgenoten argwanend bekijk, dat ik mijn vrijheid opoffer voor veiligheid. Tevergeefs. Zelfde speler, extra beurt.

Vanochtend heb ik haar gezien. Eindelijk, na nachten en dagen wachten. Ze was even mooi als toen ze afgelopen vrijdagavond vertrok, even mooi als toen ik ruim twaalf jaar geleden hopeloos verliefd op haar werd. Natuurlijk word ik verscheurd door verdriet, die kleine overwinning gun ik jullie, maar die zal van korte duur zijn. Ik weet dat ze elke dag bij ons zal zijn en dat we elkaar zullen terugzien in het paradijs van vrije zielen waar jullie nooit toegang toe zullen krijgen.

We zijn met z’n tweeën, mijn zoon en ik, maar we zijn sterker dan alle legers ter wereld. Ik heb trouwens geen tijd meer voor jullie, ik moet naar Melvil toe, die wakker wordt uit zijn middagslaapje. Hij is net zeventien maanden, straks gaat hij zoals elke dag zijn tussendoortje eten, daarna gaan we zoals elke dag spelen, en zijn leven lang zal dat jongetje jullie beledigen door gelukkig en vrij te zijn. Want nee, zijn haat krijgen jullie ook niet.’

Antoine Leiris

Eind mei bezoekt Antoine Leiris Vlaanderen en Nederland.

ISBN 9789045032832 – paperback – 112 pagina’s – Vertaald door Martine Woudt – Uitgegeven door Atlas Contact – Verschijnt op 16 mei 2016 – Prijs: 14,99 € 

Boeklovers

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s